vrijdag 11 juli 2014

Wat een ruimte...

"Wat een ruimte..." dat was mijn reactie na het zien van de ruimte om ons huis in Kigyós. Dit huisje, prachtig gelegen aan de rand van een bos heeft een ware metamorfose ondergaan. De grote moerbei bomen die rondom het huis stonden waren helemaal aan het verrotten van binnenuit. Grote holle bomen, prachtig om te zien maar met een flinke windstoot niet altijd even veilig..

Het besluit om ze weg te halen hebben we een aantal jaren vooruit geschoven. Zulke mooie bomen en de schaduw.. gewoon heerlijk om hier onder te zitten vooral in de zomer. Want schaduw is soms erg gewild hier...

Samen met Lénart, de zoon van de makelaar, heeft mijn lief de bomen omver gehaald en verwerkt tot brandhout. Wat een werk en wat een ruimte..

Het hout van de moerbei bomen behoort tot de categorie hardhout. Prachtig gelinieerd en mooie motieven zag ik verschijnen in de diverse stammen die er lagen. Oker geel van kleur.. Ik zal al diverse dienbladen, serveer bladen liggen. ( en liggen er nog steeds, het is toch wel veel werk om ze te schuren en te lakken...)

Nu, in de zomer valt de ruimte wel op. In mijn ogen is het er mooier van geworden. De rust en ruimte die Hongarije uitstraalt zie je nu vanaf je terras. Wel is er gemis van wat schaduw dus in de herfst gaan we enkele walnoot bomen plaatsten. Goed tegen allerlei muggen, vliegen en ander rondvliegende beesten die prikken, jeuken en zoemen... En lekker in de schaduw kunnen zitten.





woensdag 9 juli 2014

Namen voor de woningen

.....En dan zijn je woningen klaar en duid je ze aan met woning 1, woning 2 en woning 3. Dit klinkt natuurlijk erg saai en vooral voor een jongen van een jaar of 11.. Daan, onze zoon, was er van overtuigd dat een echte vakantie woning ook een mooie, bij de omgeving passende naam zou moeten hebben. En het mooiste zou natuurlijk zijn om de naam in het Nederlands én het Hongaars op het naamplaatje te zetten..

Zo gezegd zo, gedaan natuurlijk, maar nu kwam het moeilijkste gedeelte.. Hoe ga je de woningen noemen? Allerlei namen kwamen voorbij, Wijngaard zicht, want de woning ligt midden in de wijngaarden.. Oude School, omdat het een oude school is geweest.. Hier kwam dan weer de discussie dat je dan wederom huis 1, 2 en 3 zou hebben, dus ook geen goed idee.

Zo zijn er een aantal dagen voorbij gegaan en de juiste en mooiste namen kwamen nog maar niet in onze gedachten, totdat Daan een mooie hagedis had gevangen. Deze hagedis had zijn holletje bij onze voordeur en liep af en aan. Dus de middelste woning zou Hagedis moeten heten. Nu dit was besloten  was het vinden van namen voor de andere twee woningen al een stuk makkelijker geworden. Er leven genoeg bijzondere diertjes in de buurt, vooral ook beestjes die je bij ons in Nederland  in mindere mate voorbij ziet komen.

Na nog een dag kwam Daan met de ideeën: Het kleinste huis zou Krekel moet heten, dit was het kleinste beestje wat hij was tegen gekomen. Het grootste huis zou Ooievaar moeten heten, die zaten namelijk te broeden op een lantaarnpaal tegenover ons huis en deze waren best groot volgens Daan...

Nu bijna 10 jaar later zitten de naambordjes nog als gegoten aan de muur. En Daan? Als hij meegaat naar Hongarije, gaat hij altijd nog even kijken waar de hagedis zijn holletje had....






zondag 29 december 2013

Herfst en winter...

Zo aan het eind van het jaar zit ik al mijmerend de foto's terug te kijken van het afgelopen jaar. De keren in Hongarije waren toch elke keer weer een hoogtepunt en alle seizoenen hebben zo'n hun charme. De zomer heeft toch wel mijn voorkeur, maar ook in de herfst en zo richting de winter is het land wel bijzonder.
Je voelt bijna de drive van de mensen dat ze moeten zorgen dat de wintervoorraad binnen is voordat de echte winter begint. Overal zie je auto's met aanhangers voorbijkomen met daarin een afgeladen vracht brandhout om de winter door te komen. Natuurlijk kunnen wij dan niet achterblijven....

Bij één van onze woningen zijn we behoorlijk getergd door wespen. Het ene moment nog geen enkele wesp te zien en een dag later hadden ze allemaal het zelfde adres gevonden. Nu is gebleken dat wespen en moerbei bomen een fatale combinatie is, opposites attracks... Nu kunnen we deze combi niet goed gebruiken en hebben we besloten deze toch wel mooie bomen om te zagen. Dus ook wij zitten nu goed bedeeld in mooi brandhout.

Gedurende deze week voelden we de kou Hongarije binnentrekken. Het werd koud, guur en er was mist, heel veel mist. Nu levert dit wel geweldige plaatjes op en dat maakt een beetje goed. We hebben al zo vaak mist in Nederland, dan zit je er in Hongarije niet op te wachten....

Al met al was het weer een fijne tijd.. Genietend van de natuur en alle weersomstandigheden die er bij horen. Mist, regen zon en vorst...






..en na het harde werken is dit puur genieten!!

dinsdag 8 oktober 2013

Talicska...

Nu we zo langzaamaan een beetje bekender worden in de omgeving vonden we het ook wel belangrijk om eens kennis te maken met onze Hongaarse buren. Nu wonen de buren niet direct naast ons, maar op een 300 meter afstand. Een kleine wandeling dus en met de nette schoenen aan op stap naar de buren Sannyi en Rozsa. Aangezien ons Hongaars nog niet helemaal perfect was, zeg maar gerust, nihil.. was het wel fijn om te horen dat ze beiden een flinke mond Duits konden spreken.
Nu wil de Hongaarse traditie dat er bij komst van vrienden altijd een pálinka, een fruitdistillaat van eigen stooksel, gedronken wordt. Nu zijn we als echte slijters altijd geïnteresseerd in allerlei andere dranken en vooral als dit zelf gemaakt wordt. Ook de verhalen van pálinka hadden we natuurlijk al gehoord.
Dit drankje werd dus ook bij onze buren geschonken en zij zaten natuurlijk te kijken of hoe wij hier op reageerden. Nou, dat is gelukt! Alleen de gedachte eraan laat me alweer zweetpareltjes op mijn hoofd verschijnen! Nu is mijn lief iets meer gewend en hij dronk dit drankje met een gemak waarvan ik stond te kijken... en de buurman ook. Nu ligt ook het drink tempo in Hongarije iets hoger dan bij ons en mijn lief deed goed mee.... later vertelde hij dat hij goed in de gaten hield hoeveel de buurman dronk en dat hij daar in meeging maar absoluut niet meer wilde drinken! 
Na één drankje wordt men al wat losser, dat kan ook niet anders. Met twee drankjes gaat het Hongaars al wat beter en met drie glazen was ons Hongaars bijna vloeiend en de buurman zijn Duits ook....
De vrouwen doen hier niet aan mee, ze drinken een glaasje mee en gaan dan vaak over op iets ander, dus voor mij viel het mee. 
Nadat de halve avond voorbij was en de stemming er goed in zat moest ik even mee naar buiten met de buurman. Hij wilde mij even wat laten zien.
En daar stond hij dan, de kruiwagen, de taliscka... die kon ik wel meenemen om mijn lief mee naar huis te nemen. Het Duitse woord voor kruiwagen was in ons beider geheugen weggevaagd en dit was de enige manier om het duidelijk te maken!
Nu na al een heel aantal jaren  in Hongarije te komen blijft de taliscka een begrip tussen ons en de buurman. Gelukkig is het niet nodig geweest als vervoersmiddel, maar elke keer wijst de buurman hem nog even aan.....



dinsdag 30 juli 2013

Kutya...

Dat er in Hongarije altijd wel wat gebeurd is ons ondertussen wel duidelijk. Dat ook de vreemdste mensen, of beter gezegd, de meest bijzondere mensen ons weten te vinden ( of wij hen..) is ook altijd leuk. Maar dat een hondje het zo leuk vindt bij ons en bij ons blijft hangen vind ik nog steeds leuk, bijzonder en grappig. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het woord "hondenleven" uitgevonden is in Hongarije, want daar worden deze beestjes niet overal met evenveel liefde omarmt...
Maar goed, het was wederom een zeer warme dag en de mensen van de tuin en  onderhoud waren druk bezig met het grasmaaien en het snoeien om zo toch een beetje een gecultiveerd erf te krijgen. In de schaduw bij één van de mannen lag een alleraardigst schattig klein zwart  hondje te puffen en te hijgen. Dus maar in mijn beste Hongaars gevraagd, samen met het boekje Hongaars voor onderweg.., of die hond van hen was en of het misschien wat water moest of zo.. Het antwoord wat ik begreep was dat het hun hond was en dat het allemaal niet zo nodig was dat die hond wat kreeg..
Als hondenliefhebber kon ik dat niet helemaal verkroppen dus toch maar een bakje water klaargezet voor dit schattige beestje... en dorst had het!

Na verloop van de dag gingen de werklieden richting huis. Ik wees ze er nog op dat ze de hond vergaten, maar blijkbaar was mijn Hongaars niet helemaal duidelijk of begreep ik  het verkeerd. Het kwam er op neer dat de hond niet van hun was en dat ik hem maar moest wegjagen....

Tja, daar zaten we dan, de hond vond het wel leuk schijnbaar want het week niet van onze zijde. En hoe noem je zo'n beest dan... Kutya! het Hongaars voor hond. En Kutya vond het  maar wat leuk! Regelmatig keek ze ( jaja het is een zij..)  om zich heen met een blik van "zo, ik heb een nieuw huis en die twee, dat zijn mijn baasjes..!" Ze begon wat te wennen na een uur of wat en na een bakje met brood en leverpastei..

Ondertussen was het avond geworden en wilden we wat gaan eten. Mijn lief, rationeel en verstandig als altijd, opperde het idee  om de hond maar buiten het hek te zetten zodat het weer naar huis kon gaan, want dat was vast in de buurt.. Ja en wat moet je met een hond als je zelf daar niet bent?
Zo gezegd, zo gedaan. De hond buiten het hek gezet, beest helemaal opgewonden want ze dacht dat ze mee mocht.... Ze liep achter ons aan de weg op en bleef maar lopen. Tenslotte bleef ze zitten en zat ik niet zo lekker in het restaurantje waar we zaten. Als er maar niks gebeurd was!

Het eten smaakte me niet zoals anders en ik wilde dolgraag weer richting huis. Oh wat was ik bang dat ik een hondje aan de weg zou liggen.....
De verbazing en blijdschap was dan ook groot dat ik dat allemaal niet zag onderweg. En toen kwamen we bij het hek van het huis en zag ik wat zwarts zitten. Niet voor het hek maar achter het hek! Kutya had zichzelf onder het hek doorgeworsteld en zat fier op ons te wachten. Ze had inderdaad een nieuw huis gevonden! En wij... De hond heeft de gehele 14 dagen bij ons gebleven en daarna hebben we een goed thuis voor haar gevonden bij de achterburen.....
Maar het blijft onze Kutya!