Werkzaamheden

Elke keer als er werkzaamheden moeten gebeuren sta ik met verbazing en verwondering te kijken hoe de Hongaarse werklieden veiligheid en ergonomisch werken zien... Zonder stevige schoenen met stalen neuzen ( is ook veel te warm..) , geen bescherming bij het zagen en een ladder, daar moet je mee kunnen lopen.

Bij  ons huis in Harkakötöny hebben we een overkapping laten maken en een portiek wat in de zomer de warmte buiten houdt en in de winter de warmte binnen. Een heel project en natuurlijk zijn zulke projecten mooi voor de lokale aannemer maar lastig om dit binnen de afgesproken tijd af te krijgen. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurd en zal ook niet de laatste zijn, wij gooien het maar op de charme van het land. Zo ook dus ons bouwprojectje. Er werd beloofd dat alles helemaal klaar zou zijn voor het verhuurseizoen dus 1 april ( nee geen grapje!) en we moesten ons vooral geen zorgen maken, het zou allemaal goed komen... Tja, hier wordt door ons toch met enig scepsis over gedacht, gezien de ervaringen van eerdere verbouwingen. Maar vol goede moede zijn we in mei naar het mooie Hongarije getogen...om tot de verbazende conclusie te komen dat het allemaal net niet af is..
Dus de heren mochten onder het scherpe toezicht van de vrouw des huizes aan het werk. Niet dat dat veel invloed  heeft want de vrouw des huizes heeft niet zo heel veel in te brengen voor wat betreft de werkzaamheden.

Maar goed, de heren zijn druk aan de gang gegaan en ik heb dat eens mooi kunnen bekijken, ze leveren vakwerk maar veilig? Neuhh, niet echt! Ergonomisch?Nog minder. De Hongaren hoor je er niet over, ze werken gewoon door zoals ze al jaren hebben gedaan en nog jaren zullen doen...

Hongaarse gastvrijheid...

Dat de Hongaren van nature erg gastvrij zijn, was mij al bekend. Ze staat vaak voor je klaar en als je onaangekondigd "even" aankomt dan is het maar even of er staan wat glazen op tafel en komen er allerlei lekkernijen voorbij...

Bij ons laatste bezoek in Hongarije hebben we kunnen genieten van deze gastvrijheid. Op zoek naar wat lekkere honing kwamen we bij Etta en Zsolli, een alleraardigst echtpaar wat altijd voor je klaar staat. Zoals gewoonlijk komen we even aanwippen om te zeggen dat we in Harkakötöny zijn en als ze zin hebben om op visite te komen dat ze dan van harte welkom zijn... Maar zo eenvoudig gaat dat niet! Er wordt niet gevraagd of je tijd hebt, je wordt liefdevol gesommeerd om binnen te komen en aan te schuiven, want ze waren net wat aan het koken...
En als je dan wat mee eet en je wilt verder gaat dat niet... Eerst moeten er eieren geraapt worden want die kunnen we wel meenemen, vervolgens wordt de groentetuin geraadpleegd wat er zoal mee kan en vervolgens worden er nog een paar kleine flesjes gevuld met het goddelijke palinka..

Op onze vraag of Etta iemand kent die lekkere honing heeft, is het met één of twee telefoontjes geregeld.. Een vriendin ongeveer 5 km verder verkoopt heerlijke acacia honing en had nog wel wat, maar dan moeten we het wel komen halen want zij was wat druk.

Zo gezegd zo gedaan en zo kwamen we dan aan bij Marika, een vriendelijke dame die bij haar woning een Langos snackbar heeft.. Langos is een soort oliebolachtig iets gevuld met kwark ui en kaas... Manlief was druk bij de ketel aan het kokkerellen en hier werden we vervolgens ook weer vriendelijk verzocht om te gaan zitten en wat te drinken.. Terwijl Marika les geeft in het maken van galúska, krijgen wij ondertussen een klein voorproefje op wat er in die ketel zit te pruttelen.. Gewoon, omdat het zo lekker is. 

Na een heel aantal uren later genieten we nog na van de bijzondere middag die we gehad hebben en denken we met verbazing aan alle gastvrijheid van die middag. Het was weer een dag met een krulletje....

Internet..

Internet...
Zonder kunnen we al bijna niet meer en als we horen dat we op vakantie gaan en er is geen internet... nou, dan wordt er nog wel even gekeken of er elders misschien wel internet of wifi is..

En zo ben ik ook niks anders dan de gemiddelde Nederlander en vind ik het heel prettig dat ik zo  nu en dan gebruik kan maken van het internet. Het gevoel dat je op de hoogte bent van alles wat reilt en zeilt in de omgeving van werk en privé....

Nu is het in Hongarije wel al een stuk beter met het internet, maar zo optimaal als thuis helaas nog niet. Tuurlijk, in de grote steden is internet net zo snel en gebruikelijk als thuis maar op het platteland, het deel van Hongarije waar de huisjes staan, is dit iets minder gebruikelijk. Nu hebben we via via gehoord dat er internet is via een antenne, een dongel of via de schotel.. Ook de prijzen zijn erg gevarieerd...  Voor ons kwam de oplossing via Vodafone. Een router met een prepaid kaart. Geweldig! Internet! en dat in Harkakotony, het huis dat midden op de poesta ligt!... Het was even uitvogelen hoe het precies werkt, telefoon gesprekken met gefrustreerde partner maar naar een klein poosje werkte het prima! Zo... ik kon de mail weer lezen, lekker appen en volledig  op de hoogte blijven, alsof de wereld zou vergaan als ik niet bij zou blijven....

Het internet... Het is handig, praktisch en vooral tijdrovend... Soms is het dus ook best wel lekker als er géén internet is, eindelijk weer tijd voor een goed boek of gewoon lekker te genieten van de zon en natuur.....

Bij de kapper...

Elke keer als we naar Hongarije gaan proberen we een bezoekje te plannen bij de kapper. Nu hebben we in Orgovány een goede kapsalon gevonden en onze kapster Tünde kent haar werk tot in de finesses.
Naast het feit dat er goed werk geleverd wordt, is het ook de plaats, net als in Nederland, waar allerlei dorpse dingen verteld worden. Zo gaat het meestal over de kinderen, wat ze studeren, hoe oud ze nu zijn, of we de school goed verhuurd hebben en zo nog meer van dit soort dingen. 
Het is dus ook een sociaal uitje met daarbij weer een uurtje Hongaarse les...
Valt af en toe niet mee om uit te leggen hoe je je haar geknipt wil hebben in het Hongaars, heb er zelfs in het Nederlands wel eens moeite mee  ...

Het is een komen en gaan in Tündes kapsalon... het is er altijd druk! Wij zijn dus niet de enigen die haar kap kunsten waarderen. 

Knippen n het aanleggen van stroom, geen probleem

Tünde in actie, SP wordt gekortwiekt..

Orgovány...

Orgovány, zo heet het dorp waar onze oude school staat. Een klein typisch Hongaars dorp met ongeveer 2000 inwoners. De belangrijkste straat loopt door het midden van het dorp en heeft aan beide kanten winkels, een bank en andere kleine cafeetjes. Gelegen in het Nationaal Park Kiskunság heeft het veel te bieden. Heerlijk wandelen in het uitgestrekte natuurgebied dat tot voorbij Bugac loopt, of fietsen, dit gaat prima in dit uitgestrekte vlakke gebied.

Voor ons is het elke keer een beetje thuiskomen als we in Orgovány zijn. De uiterst vriendelijke bevolking begroet ons als we  langs rijden en zo zijn we dan ook bekend in het dorp, de Hollanders van de Oude School. Voor vele is onze school nog een beetje "hun" school. Menigeen heeft hier de eerste lessen gehad in het lezen en schrijven.... Men kan het dan ook goed waarderen dat we het huis in de originele kleuren gehouden hebben en er geen westers opsmuk huis van gemaakt hebben.

Het meeste genieten we van het kopje koffie in het Fá Ház, een houten huis wat in Nederland al tig keer zou zijn afgekeurd door de brandweer door het brandgevaarlijke interieur. Hier komen de lokalen hun  kopje koffie ( en biertje) drinken. Vaak komen we in gesprek met een aantal van hen en proberen we in ons beste Hongaars te vragen hoe het gaat met werk en familie. Een sociaal gebeuren dus. 
De koffie is niet altijd het lekkerst maar voor de 65 cent die het kost mogen we niet klagen....

Een willekeurige straat in Orgovány

Het Fá Haz, koffie drinken en socializen

De kerk in Orgovány

Gedenk monument

Avond boven de wijngaarden

Orgovány

gedenksteen slachtoffers 1e en 2e WO

Wat een ruimte...

"Wat een ruimte..." dat was mijn reactie na het zien van de ruimte om ons huis in Kigyós. Dit huisje, prachtig gelegen aan de rand van een bos heeft een ware metamorfose ondergaan. De grote moerbei bomen die rondom het huis stonden waren helemaal aan het verrotten van binnenuit. Grote holle bomen, prachtig om te zien maar met een flinke windstoot niet altijd even veilig..

Het besluit om ze weg te halen hebben we een aantal jaren vooruit geschoven. Zulke mooie bomen en de schaduw.. gewoon heerlijk om hier onder te zitten vooral in de zomer. Want schaduw is soms erg gewild hier...

Samen met Lénart, de zoon van de makelaar, heeft mijn lief de bomen omver gehaald en verwerkt tot brandhout. Wat een werk en wat een ruimte..

Het hout van de moerbei bomen behoort tot de categorie hardhout. Prachtig gelinieerd en mooie motieven zag ik verschijnen in de diverse stammen die er lagen. Oker geel van kleur.. Ik zal al diverse dienbladen, serveer bladen liggen. ( en liggen er nog steeds, het is toch wel veel werk om ze te schuren en te lakken...)

Nu, in de zomer valt de ruimte wel op. In mijn ogen is het er mooier van geworden. De rust en ruimte die Hongarije uitstraalt zie je nu vanaf je terras. Wel is er gemis van wat schaduw dus in de herfst gaan we enkele walnoot bomen plaatsten. Goed tegen allerlei muggen, vliegen en ander rondvliegende beesten die prikken, jeuken en zoemen... En lekker in de schaduw kunnen zitten.

Namen voor de woningen

.....En dan zijn je woningen klaar en duid je ze aan met woning 1, woning 2 en woning 3. Dit klinkt natuurlijk erg saai en vooral voor een jongen van een jaar of 11.. Daan, onze zoon, was er van overtuigd dat een echte vakantie woning ook een mooie, bij de omgeving passende naam zou moeten hebben. En het mooiste zou natuurlijk zijn om de naam in het Nederlands én het Hongaars op het naamplaatje te zetten..

Zo gezegd zo, gedaan natuurlijk, maar nu kwam het moeilijkste gedeelte.. Hoe ga je de woningen noemen? Allerlei namen kwamen voorbij, Wijngaard zicht, want de woning ligt midden in de wijngaarden.. Oude School, omdat het een oude school is geweest.. Hier kwam dan weer de discussie dat je dan wederom huis 1, 2 en 3 zou hebben, dus ook geen goed idee.

Zo zijn er een aantal dagen voorbij gegaan en de juiste en mooiste namen kwamen nog maar niet in onze gedachten, totdat Daan een mooie hagedis had gevangen. Deze hagedis had zijn holletje bij onze voordeur en liep af en aan. Dus de middelste woning zou Hagedis moeten heten. Nu dit was besloten  was het vinden van namen voor de andere twee woningen al een stuk makkelijker geworden. Er leven genoeg bijzondere diertjes in de buurt, vooral ook beestjes die je bij ons in Nederland  in mindere mate voorbij ziet komen.

Na nog een dag kwam Daan met de ideeën: Het kleinste huis zou Krekel moet heten, dit was het kleinste beestje wat hij was tegen gekomen. Het grootste huis zou Ooievaar moeten heten, die zaten namelijk te broeden op een lantaarnpaal tegenover ons huis en deze waren best groot volgens Daan...

Nu bijna 10 jaar later zitten de naambordjes nog als gegoten aan de muur. En Daan? Als hij meegaat naar Hongarije, gaat hij altijd nog even kijken waar de hagedis zijn holletje had....

Herfst en winter...

Zo aan het eind van het jaar zit ik al mijmerend de foto's terug te kijken van het afgelopen jaar. De keren in Hongarije waren toch elke keer weer een hoogtepunt en alle seizoenen hebben zo'n hun charme. De zomer heeft toch wel mijn voorkeur, maar ook in de herfst en zo richting de winter is het land wel bijzonder.
Je voelt bijna de drive van de mensen dat ze moeten zorgen dat de wintervoorraad binnen is voordat de echte winter begint. Overal zie je auto's met aanhangers voorbijkomen met daarin een afgeladen vracht brandhout om de winter door te komen. Natuurlijk kunnen wij dan niet achterblijven....

Bij één van onze woningen zijn we behoorlijk getergd door wespen. Het ene moment nog geen enkele wesp te zien en een dag later hadden ze allemaal het zelfde adres gevonden. Nu is gebleken dat wespen en moerbei bomen een fatale combinatie is, opposites attracks... Nu kunnen we deze combi niet goed gebruiken en hebben we besloten deze toch wel mooie bomen om te zagen. Dus ook wij zitten nu goed bedeeld in mooi brandhout.

Gedurende deze week voelden we de kou Hongarije binnentrekken. Het werd koud, guur en er was mist, heel veel mist. Nu levert dit wel geweldige plaatjes op en dat maakt een beetje goed. We hebben al zo vaak mist in Nederland, dan zit je er in Hongarije niet op te wachten....

Al met al was het weer een fijne tijd.. Genietend van de natuur en alle weersomstandigheden die er bij horen. Mist, regen zon en vorst...

..en na het harde werken is dit puur genieten!!

Talicska...

Nu we zo langzaamaan een beetje bekender worden in de omgeving vonden we het ook wel belangrijk om eens kennis te maken met onze Hongaarse buren. Nu wonen de buren niet direct naast ons, maar op een 300 meter afstand. Een kleine wandeling dus en met de nette schoenen aan op stap naar de buren Sannyi en Rozsa. Aangezien ons Hongaars nog niet helemaal perfect was, zeg maar gerust, nihil.. was het wel fijn om te horen dat ze beiden een flinke mond Duits konden spreken.

Nu wil de Hongaarse traditie dat er bij komst van vrienden altijd een pálinka, een fruitdistillaat van eigen stooksel, gedronken wordt. Nu zijn we als echte slijters altijd geïnteresseerd in allerlei andere dranken en vooral als dit zelf gemaakt wordt. Ook de verhalen van pálinka hadden we natuurlijk al gehoord.

Dit drankje werd dus ook bij onze buren geschonken en zij zaten natuurlijk te kijken of hoe wij hier op reageerden. Nou, dat is gelukt! Alleen de gedachte eraan laat me alweer zweetpareltjes op mijn hoofd verschijnen! Nu is mijn lief iets meer gewend en hij dronk dit drankje met een gemak waarvan ik stond te kijken... en de buurman ook. Nu ligt ook het drink tempo in Hongarije iets hoger dan bij ons en mijn lief deed goed mee.... later vertelde hij dat hij goed in de gaten hield hoeveel de buurman dronk en dat hij daar in meeging maar absoluut niet meer wilde drinken! 

Na één drankje wordt men al wat losser, dat kan ook niet anders. Met twee drankjes gaat het Hongaars al wat beter en met drie glazen was ons Hongaars bijna vloeiend en de buurman zijn Duits ook....

De vrouwen doen hier niet aan mee, ze drinken een glaasje mee en gaan dan vaak over op iets ander, dus voor mij viel het mee. 

Nadat de halve avond voorbij was en de stemming er goed in zat moest ik even mee naar buiten met de buurman. Hij wilde mij even wat laten zien.

En daar stond hij dan, de kruiwagen, de taliscka... die kon ik wel meenemen om mijn lief mee naar huis te nemen. Het Duitse woord voor kruiwagen was in ons beider geheugen weggevaagd en dit was de enige manier om het duidelijk te maken!

Nu na al een heel aantal jaren  in Hongarije te komen blijft de taliscka een begrip tussen ons en de buurman. Gelukkig is het niet nodig geweest als vervoersmiddel, maar elke keer wijst de buurman hem nog even aan.....

Kutya...

Dat er in Hongarije altijd wel wat gebeurd is ons ondertussen wel duidelijk. Dat ook de vreemdste mensen, of beter gezegd, de meest bijzondere mensen ons weten te vinden ( of wij hen..) is ook altijd leuk. Maar dat een hondje het zo leuk vindt bij ons en bij ons blijft hangen vind ik nog steeds leuk, bijzonder en grappig. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het woord "hondenleven" uitgevonden is in Hongarije, want daar worden deze beestjes niet overal met evenveel liefde omarmt...

Maar goed, het was wederom een zeer warme dag en de mensen van de tuin en  onderhoud waren druk bezig met het grasmaaien en het snoeien om zo toch een beetje een gecultiveerd erf te krijgen. In de schaduw bij één van de mannen lag een alleraardigst schattig klein zwart  hondje te puffen en te hijgen. Dus maar in mijn beste Hongaars gevraagd, samen met het boekje Hongaars voor onderweg.., of die hond van hen was en of het misschien wat water moest of zo.. Het antwoord wat ik begreep was dat het hun hond was en dat het allemaal niet zo nodig was dat die hond wat kreeg..

Als hondenliefhebber kon ik dat niet helemaal verkroppen dus toch maar een bakje water klaargezet voor dit schattige beestje... en dorst had het!

Na verloop van de dag gingen de werklieden richting huis. Ik wees ze er nog op dat ze de hond vergaten, maar blijkbaar was mijn Hongaars niet helemaal duidelijk of begreep ik  het verkeerd. Het kwam er op neer dat de hond niet van hun was en dat ik hem maar moest wegjagen....

Tja, daar zaten we dan, de hond vond het wel leuk schijnbaar want het week niet van onze zijde. En hoe noem je zo'n beest dan... Kutya! het Hongaars voor hond. En Kutya vond het  maar wat leuk! Regelmatig keek ze ( jaja het is een zij..)  om zich heen met een blik van "zo, ik heb een nieuw huis en die twee, dat zijn mijn baasjes..!" Ze begon wat te wennen na een uur of wat en na een bakje met brood en leverpastei..

Ondertussen was het avond geworden en wilden we wat gaan eten. Mijn lief, rationeel en verstandig als altijd, opperde het idee  om de hond maar buiten het hek te zetten zodat het weer naar huis kon gaan, want dat was vast in de buurt.. Ja en wat moet je met een hond als je zelf daar niet bent?

Zo gezegd, zo gedaan. De hond buiten het hek gezet, beest helemaal opgewonden want ze dacht dat ze mee mocht.... Ze liep achter ons aan de weg op en bleef maar lopen. Tenslotte bleef ze zitten en zat ik niet zo lekker in het restaurantje waar we zaten. Als er maar niks gebeurd was!

Het eten smaakte me niet zoals anders en ik wilde dolgraag weer richting huis. Oh wat was ik bang dat ik een hondje aan de weg zou liggen.....

De verbazing en blijdschap was dan ook groot dat ik dat allemaal niet zag onderweg. En toen kwamen we bij het hek van het huis en zag ik wat zwarts zitten. Niet voor het hek maar achter het hek! Kutya had zichzelf onder het hek doorgeworsteld en zat fier op ons te wachten. Ze had inderdaad een nieuw huis gevonden! En wij... De hond heeft de gehele 14 dagen bij ons gebleven en daarna hebben we een goed thuis voor haar gevonden bij de achterburen.....

Maar het blijft onze Kutya!

De eerste gasten.

"Pfft, wat is het warm. Hoe laat is het? Is alles klaar in woning 2?" Ik hoor het mezelf nog zeggen met lichte paniek en stress in mijn stem. De eerste gasten zijn in aantocht en de luxaflexen hangen nog niet, de woning is nog niet optimaal schoon dus stress in alle opzichten. Vooral bij mij, mijn lief is gezegend met een bepaalde rust waaraan stress niet tornen kan. Had ik daar ook maar een beetje van...

Het is zomer 2005, de verbouwing is klaar, of zo ongeveer klaar. Sommige afwerk werkzaamheden schijnen nogal lastig te zijn en liggen te wachten op een vervolg. Na het verbouwen komt de grote schoonmaak en  gelukkig hadden we wat hulptroepen. De schoonouders met buren waren met de camper onderweg naar Orgóvany om te helpen. Voor hun vertrek de camper nog volgepakt met allerlei lange voorwerpen wat niet meer in onze auto/aanhanger paste. Wat fijn, zoveel extra handen erbij want ook nu was het weer 3 woningen wat schoon zou moeten. Met daarbij het extra stukje druk dat woning 2 verhuurd was aan 2 echtparen. In theorie was alles al lang en breed klaar, in de praktijk liep dat toch even anders..
Maar het is gelukt... Woning drie stond helemaal vol met van alles en nog wat maar 2 was klaar. De ramen waren krap aan droog toen de eerste gasten arriveerden. En wat waren ze enthousiast! Ze vonden de woning mooi en ruim, veel ruimte om het huis en... er was een Yathzee spel! Was dat nou niet hun meest favoriete spel om te spelen.. en dat hebben we gehoord. Niet als we binnen zaten want muren van ruim 70 centimeter isoleren wel. Nee, als we buiten kwamen hoorden we hun fanatieke spel, heerlijk gewoon....

Zo, de kop was eraf. De eerste gasten hadden een leuke week gehad en ons nog enkele waardevolle tips gegeven. Dus de verhuur kon beginnen, laat de gasten maar komen....